upadek

Ostatnia miłość doprowadziła mnie do upadku.

A właściwie to do upadku moich ideałów.

Okazało się bowiem, że po raz kolejny byłem naiwny.

Wierzyłem bowiem w słowa bez pokrycia.

W czczą gadaninę.

Czy geje w ogóle potrafią kochać?

Czy potrafią żyć w monogamicznych związkach?

Ostatnia miłość doprowadza mnie do smutnego wniosku, że nie potrafią.

Miłość miedzy dwoma facetami oparta jest głównie na utylitaryzmie.

Na korzystaniu.

Najzabawniejsze w obecnej sytuacji jest to, ze nie cierpię.

Jest mi jedynie smutno.

Czuję zażenowanie.

Frustrację.

I złość.

Na siebie, nie na NIEGO.

Bo to ja po raz kolejny byłem głupi.

Takie podejście to chyba kwestia przyzwyczajenia.

Choć nie mam zbyt wielu facetów na „liczniku”, to jednak już z kilkoma się poznawałem, czy też jakiś nawet czas spotykałem.

I zawsze kończyło się to w sumie podobnie.

Zero konsekwencji.

Tylko słowa rzucane na wiatr.

Chyba przestaje wierzyć w miłość.

I zawdzięczam to najbardziej właśnie ostatniej miłości.

Piszę miłości, bo z mojej strony była to naprawdę szczera i oddana miłość.

Byłem przekonany, że to ta JEDYNA.

W intencje drugiej strony straciłem już chyba wiarę.

Zwłaszcza, że po „rozstaniu” ON nie chce mnie nawet znać.

A ja tylko chciałem GO kochać i dać MU szczęście.

Jestem w Poznaniu.

Kilka dni w moim rodzinnym mieście.

Mieście gdzie i ON mieszka.

Teraz inaczej patrzę na Poznań i na miasto w którym obecnie mieszkam.

Bo kojarzą mi się z NIM.

Mam nadzieje, że to minie skoro ON nie chce utrzymywać ze mną kontaktów… 

Nawet takich na stopie koleżeńskiej.

Czuję się z tym podle, bo wygląda na to że GO skrzywdziłem albo czymś uraziłem.

Aczkolwiek ON utrzymuje, że wcale tak nie jest.

Że to problem leży w Nim, a nie we mnie.

Dać wiarę tym słowom?

Naprawdę nie wiem.

Mam mętlik w głowie i w sercu.

Pomimo wszystko dziękuję MU za ten czas.

Nauczyłem się już być wdzięcznym za wszystko.