upadek

Ostatnia miłość doprowadziła mnie do upadku.

A właściwie to do upadku moich ideałów.

Okazało się bowiem, że po raz kolejny byłem naiwny.

Wierzyłem bowiem w słowa bez pokrycia.

W czczą gadaninę.

Czy geje w ogóle potrafią kochać?

Czy potrafią żyć w monogamicznych związkach?

Ostatnia miłość doprowadza mnie do smutnego wniosku, że nie potrafią.

Miłość miedzy dwoma facetami oparta jest głównie na utylitaryzmie.

Na korzystaniu.

Najzabawniejsze w obecnej sytuacji jest to, ze nie cierpię.

Jest mi jedynie smutno.

Czuję zażenowanie.

Frustrację.

I złość.

Na siebie, nie na NIEGO.

Bo to ja po raz kolejny byłem głupi.

Takie podejście to chyba kwestia przyzwyczajenia.

Choć nie mam zbyt wielu facetów na „liczniku”, to jednak już z kilkoma się poznawałem, czy też jakiś nawet czas spotykałem.

I zawsze kończyło się to w sumie podobnie.

Zero konsekwencji.

Tylko słowa rzucane na wiatr.

Chyba przestaje wierzyć w miłość.

I zawdzięczam to najbardziej właśnie ostatniej miłości.

Piszę miłości, bo z mojej strony była to naprawdę szczera i oddana miłość.

Byłem przekonany, że to ta JEDYNA.

W intencje drugiej strony straciłem już chyba wiarę.

Zwłaszcza, że po „rozstaniu” ON nie chce mnie nawet znać.

A ja tylko chciałem GO kochać i dać MU szczęście.

Jestem w Poznaniu.

Kilka dni w moim rodzinnym mieście.

Mieście gdzie i ON mieszka.

Teraz inaczej patrzę na Poznań i na miasto w którym obecnie mieszkam.

Bo kojarzą mi się z NIM.

Mam nadzieje, że to minie skoro ON nie chce utrzymywać ze mną kontaktów… 

Nawet takich na stopie koleżeńskiej.

Czuję się z tym podle, bo wygląda na to że GO skrzywdziłem albo czymś uraziłem.

Aczkolwiek ON utrzymuje, że wcale tak nie jest.

Że to problem leży w Nim, a nie we mnie.

Dać wiarę tym słowom?

Naprawdę nie wiem.

Mam mętlik w głowie i w sercu.

Pomimo wszystko dziękuję MU za ten czas.

Nauczyłem się już być wdzięcznym za wszystko.

list

Drogi M.,

Mija już kolejny dzień bez Ciebie.
Strasznie mi smutno.
Ale też martwię się o Ciebie.

Dziś masz swoje imieniny, wiec nadarzyła się okazja bym napisał choć kilka słów.
Co z nimi zrobisz, Twoja sprawa.
Piszę, bo to dla mnie ważne.
Chciałbym abyś wiedział, co czuję.

Szczerze powiedziawszy, wciąż nie rozumiem, co się wydarzyło.
Skąd ta zmiana frontu u Ciebie.
Dlaczego tak diametralnie zmieniłeś zdanie.

Mówiłeś przecież, że mnie kochasz.
Planowaliśmy wspólne życie.
Dla mnie to nie były puste słowa i czcze deklaracje.

Rozumiem, że czegoś się wystraszyłeś.
Tak to przynajmniej trochę z mojej perspektywy wygląda.
Przecież tak wiele się ostatnio w Twoim życiu wydarzyło...
Chociażby wyjście z szafy, pojawienie się mnie i trudności z A...

Chciałbym byś był ze mną absolutnie szczery.
Byś napisał, co się tak naprawdę stało - w Tobie i pomiędzy nami.
Co konkretnie sprawiło, że podjąłeś takie a nie inne decyzje.
I na ile one są trwałe.

Mi wciąż zależy na Tobie.
Wciąż darzę Cię uczuciem i pomimo wszystko chciałbym być z Tobą.
Oczywiście nie teraz, bo wszystko się przecież nieźle pokomplikowało.
Zresztą też mieliśmy w tym wszystkim chyba za szybkie tempo.
Wszystko można jakoś przecież poodkręcać.

Pozdrowionka,
Twój P.

egzystencjalnie

Po raz kolejny zostałem ostatnio zdradzony.
Znowu KTOŚ pogardził mną i moją miłością.
Odszedł właściwie bez słowa.
W bełkocie niedorzeczności.
Wbił nóż w moje serce.

A deklaracje były piękne.
"Kocham Cię".
"Chcę byśmy byli ze sobą razem".
"Wierzę, że możemy dać sobie szczęście".

Po raz kolejny przekonałem się o tym, że geje nie są stworzeni do związków.
W tym środowisku chodzi głównie o seks.
O zaspokojenie swoich żądz i bolesnego poczucia samotności.
Choćby tylko na chwilę.
Bez zobowiązań.

Oczywiście w każdym z nas jest ogromna potrzeba miłości.
Potrzeba kochania i bycia kochanym.
Ale jest też swoista nieumiejętność, by słowa wcielić w życie.
By je urzeczywistnić.


To moja geneza oparta na osobistym doświadczeniu.
Może błędna.
Choć wydaje mi się, że w przypadku jakiś 90 kilku procent mam niestety rację.

cierpienie

Każdy z nas go doświadcza.

Jedni boleśniej, inni jakby mniej.

Na ziemi nie ma jednak człowieka, który by go nie znał.

W cierpieniu przychodzimy bowiem na ten świat i wraz z nim z niego odchodzimy. 

Dzisiejszej nocy jest dobry moment na ten temat.

Boli mnie serce i nie mogę spać.

Jaki jest sens cierpienia?

Po co spotykają nas te wszystkie przeciwności i to wszystko co sprawia nam przykrość i ból?

Tego typu pytania towarzyszyły mi od dawna.

Szukałem na nie wielokrotnie odpowiedzi.

Czytałem mądre książki i słuchałem równie mądrych ludzi.

Najbardziej sensowną odpowiedź znalazłem w Dzienniczku świętej siostry Faustyny Kowalskiej, polskiej zakonnicy, której przez wiele lat ukazywał się Jezus.

Chciałbym byśmy pominęli w tym momencie kwestie światopoglądowe.

Spójrzmy na spuściznę świętej siostry Faustyny w jak najbardziej neutralny sposób, abstrahując od naszych osobistych poglądów w kwestiach wiary.

Wydaje się bowiem, ze każdy z nas może zaczerpnąć z jej nauk coś pożytecznego dla siebie.

Cierpienie nas przytłacza.

Nie umiemy go przyjąć.

Buntujemy się, gdy nas spotyka i niejednokrotnie bluźnimy.

Bogu i innym ludziom.

Patrzymy na nie jako karę.

Nie umiemy dostrzec w nim daru.

Według świętej siostry Faustyny cierpienie było właśnie DAREM.

Darem, który ma upodobnić najbardziej do Jezusa.

Darem, którym są obdarzone dusze najbardziej umiłowane przez Boga.

Darem, który nas uszlachetnia.

Paradoks i absurd.

No bo jak, coś negatywnego może być pozytywne?

A może.

I życie świętej siostry Faustyny dobitnie to pokazuje.

Cierpienia nie podłamywały jej nigdy tylko wzmacniały.

Trochę w myśl tego powiedzenia że „co nas nie zabije, to nas wzmocni”.

Na końcu swego życia, choć wyniszczona przez cierpienie, była szczęśliwa i spełniona.

Wydaje się, że chodzi tu głównie o perspektywę.

O swoisty optymizm w patrzeniu na wszystko i na wszystkich.

O dopatrywanie się dobra absolutnie zawsze i wszędzie.

To pomaga, by w chwilach naprawdę trudnych i bolesnych nie ulec zgorzknieniu.

By pomimo wszystko być szczęśliwym.

A tego chce i szuka przecież każdy z nas.