uogólnienia

Wszelkie uogólnienia uważam za krzywdzące.
To swoistego rodzaju wygodnictwo.
Prymitywna metoda funkcjonowania.
Ocena świata i ludzi.

Myślenie, czasem boli.
Tak jak mój zatruty ząb teraz albo niekiedy mocniej.
Ale podjęty wysiłek intelektualny poszerza horyzonty.
Uszlachetnia i zmienia nas.

Pamiętam jak na początku moich studiów wykładowca metafizyki zadał nam do przeczytania lekturę, którą później trzeba było nam zaliczyć. 
Był to Wstęp do Metafizyki Arystotelesa napisany przez o. Alberta Mieczysława Krąpca OP.
Na pierwszy rzut oka nic wielkiego.

Pewnego jesiennego popołudnia ze zdumieniem czytałem zdanie po zdaniu.
W którymś momencie dotarło do mnie, że właściwie nie rozumiem absolutnie niczego.
Tylko pojedyncze słowa, niekiedy zdania.
Ogólnie jednak nie mogłem uchwycić sensu.

Myślenie mnie wtedy bardzo bolało.
Ba, doprowadziło nawet do płaczu, gdyż inni na moim roku rozumieli, a ja nie.

Siedziałem nad tym całe popołudnie.
W końcu zdobyłem się na dość odważny i nietypowy jak dla mnie krok.
W przypływie desperacji poszedłem do młodszego kolegi z prośbą o pomoc.
A ten w miarę zjadliwy sposób wyjaśnił mi wszystko.

Myślenie niekiedy boli a uogólnienia zabijają.
Nie pozwalają nam bowiem w wolności i prawdzie patrzeć.
Postrzegać zjawisk tego świata i ludzi.
Utwierdzają nas w stereotypach.
Szufladkują.

Spotkana na ulicy przypadkowa blondynka jest od razu głupia.
A sąsiad gej to najgroźniejszy na świecie pedofil i dewiant.
Tymczasem wielokrotnie można spotkać całkiem mądre blondynki i normalnych gejów.

Efektem przebrnięcia przez lekturę Wstępu o. Krapca OP, było to że później znacznie łatwiej przychodziło mi zmaganie się dziełami innych filozofów i teologów.
Chociażby Bergsona, Heideggera czy świętego Tomasza z Akwinu. 

Rodzące się w bólu moje myślenie przyniosło owoc.
Z dnia na dzień stawałem i staję się kimś nowym.
Wszak codziennie się czegoś nowego uczę.

A z uogólnieniami walczę.
Także z tymi pojawiającymi się i w moim myśleniu.
Staram się bowiem zawsze być jak najbardziej obiektywny i rzeczowy.
Choć zapewne nie zawsze mi to wychodzi.

Ot, słabość ludzka.

związek

Jest ranek.
5.30.
Nieludzka pora, by wstawać.
Ale co zrobić, gdy ból przeszywa ciało?
Gdy ząb nie pozwala spać?

Od kilku dni chodzi za mną tematyka związku.
Może dlatego, że od paru dni nie jestem już sam.

Kocham i jestem kochany.
Mam kogoś i jestem czyjś.
Doświadczam tego i daję doświadczyć.

Związek kojarzy mi się nade wszystko z botaniką.
Może dlatego, że z zamiłowania jestem ogrodnikiem.
Moje kwiaty, które kocham, nie potrafią żyć beze mnie a ja bez nich.
Więc pielęgnuję.
A one pielęgnują i mnie.
Ja podlewam i nawożę, a one w tajemniczy sposób dają pokarm mojej duszy.

Budują mnie.
Odwdzięczają się.
Przywracają mi wewnętrzną harmonię.
To jakaś przedziwna wzajemność.

Tak, związek podobnie jak tworząca je miłość, kojarzą mi się nade wszystko z wzajemnością.
Ale nie w wymiarze "ja daję by otrzymać".
Wzajemność to przecież także bezinteresowność.
To przestrzeń daru, ale też wyzwanie.
Najcudowniejszą osobę można bowiem stracić, gdy jej obecność stanie się oczywistością.

Kolejna tabletka zaczyna uśmierzać ból.
Czas zatem spróbować ponownie zasnąć.

mąż gej

"Mąż gej" to ciekawy fenomen.
Dopóty nie zetknąłem się z tym problemem osobiście, dopóki nie zastanawiałem się nad nim zbyt wiele.
Właściwie to wcale.
Teraz to się zmieniło.
I to nie bez powodów.

Otóż ów facet, którego ostatnio poznałem i w nim się zakochałem to właśnie "mąż gej".
Choć trzeba by to jednak doprecyzować.
Bo to "mąż gej" i "tata gej".
Na etapie rozstawania się ze swoją żoną.

Muszę przyznać, że naprawdę dobry z niego mąż i jeszcze lepszy tata.
Troskliwy, wyrozumiały, pełen empatii.
Gdy jednak trzeba także stanowczy i konsekwentny.
Sam mogłem się już o tym przekonać.
Byliśmy już z jego córką razem  na spacerze.

Parę dni temu czytałem bloga poświęconego temu problemowi.
Nie będę go tu przytaczał, bo jego poziom jest żenujący, momentami wręcz prymitywny.
Jego autorką jest sfrustrowana kobieta.
Ex-żona "męża geja".
Kobieta, która w gruncie rzeczy nie potrafi zobaczyć niczego więcej poza własne ego.
Ani tym bardziej zrozumieć. 

Nie mówię, że taka kobieta nie ma powodów do bycia wściekłą czy rozgoryczoną.
Zawiedziona miłość, nie zrealizowane nadzieje zawsze bolą.
I to cholernie.
No bo jak tu czuć się inaczej, gdy uświadomi się sobie, że nigdy nie było się prawdziwie kochaną ani pożądaną.

Ogromny ból.
Obniżona samoocena.
Wręcz poniżenie.

Nie dziwi zatem złość.
Co więcej, w tym kontekście jest nawet dość zrozumiała.

Ale gdzie przebaczenie?
Skoro się kocha czy też się kochało, czyż nie powinno się umieć przebaczyć a nie ziać nienawiścią?

Poza tym w każdej sytuacji warto zobaczyć dobre strony.
I pozwolić odejść.
Z godnością przyjmując bolesną prawdę.
Na początku to pewnie mega trudne.
Ale przecież co nas nie zabije, to nas wzmocni.

Według mnie lepiej się w takich sytuacjach pokojowo rozstać niż dalej żyć w kłamstwie.
Niż udawać, że wszystko jest ok, że seks jest zajebisty.

Ważne jest, by w życiu dostrzegać różne niuanse.
Odcienie szarości, a nie tylko biel i czerń.
Mamy wtedy szansę, by nie ranić siebie bezlitośnie ani siać spustoszenia.

W żadnym wypadku nie chcę tu usprawiedliwiać "mężów gejów".
W moim mniemaniu są bowiem winni, iż kobiety, którym kiedyś nie do końca szczerze wyznawali miłość a później poślubiali, cierpią i nie potrafią się pozbierać.
Próbuję ich jedynie zrozumieć.
W całej tej historii i oni są ofiarami.

Wydaje mi się, że istotny jest tu szerszy kontekst.
Tak jak zresztą wszędzie.
Nazwijmy go społeczno-kulturowy.

Mam wrażenie, że to właśnie nasze homofobiczne społeczeństwo i rodziny popychają wielu młodych mężczyzn do poszukania sobie żon i życia "w ukryciu".
Odkrywając swoją homoseksualność, boją się oni bowiem braku akceptacji i pogardy.

Nie, to nie jest pójście na łatwiznę.
Bynajmniej nie zawsze.

Dlaczego?
Otóż ci młodzi mężczyźni  niejednokrotnie nie są nawet świadomi, tego co robią.
A krzywdzą poślubiane przez siebie kobiety i w gruncie rzeczy samych siebie.
Wydaje im się, że wybierają "mniejsze zło", mając nadzieję, że fascynacje męskim ciałem są tylko chwilowe i nie zbyt głębokie.

Niestety z biegiem czasu okazuje się, że taki sposób myślenia był bardzo naiwny.
I wtedy pękają.
Nie potrafią bowiem dalej żyć w kłamstwie nie będąc szczęśliwym nawet z najcudowniejszą kobietą.



Zawsze wolałem prawdę od kłamstwa. 
Klarowne sytuacje niż udawanie.
Niejednokrotnie przez to cierpiałem.
I to bardzo.
Ale taka jest czasami cena, którą trzeba nam zapłacić.

By pójść dalej.
By się rozwinąć.
By być szczęśliwszym. 

miłość

Zakochałem się.
Tak, poznałem KOGOŚ, kto na nowo rozpalił we mnie ogień.
Ogień miłości i namiętność.

Czuję się jakoś lekko.
Zakochanie jest piękne, bo uskrzydla.
Zmienia perspektywę, a codzienność często szara i ponura nabiera barw i sensu.

Ostatnio częściej zastanawiam się nad miłością.
Szukam jej sensu, próbuję ją jakoś ogarnąć i zrozumieć.
A to wcale nie takie proste.

Na szczęście z pomocą przychodzą mi moje studia.
Filozofia i teologia.
Gdy czasami ludzie pytają mnie dlaczego je wybrałem, nie umiem dać jednoznacznej odpowiedzi.
Mówię wówczas zazwyczaj, że od dziecka nurtowały mnie pytania o sens istnienia.
Że chciałem lepiej zrozumieć siebie, otaczających mnie ludzi, świat oraz Boga.

Miłość ma wiele twarzy.
Dla mnie jest zawsze osobowa.
Tak naprawdę kochać można tylko KOGOŚ a nie COŚ.

Gdy myślę o miłości na myśl przychodzą mi dwie bezcenne dla mnie lektury z czasów moich studiów.
Jedną z nich jest książka francuskiego dominikanina o. Marie-Dominique Philippe OP O miłości, a drugą książka nieżyjącego już papieża Jana Pawła II Miłość i odpowiedzialność, z czasów gdy był jeszcze biskupem krakowskim i wykładowcą etyki na KUL-u.

Pierwsza z nich jest studium filozoficzno-teologicznym.
O. Marie-Dominique Philippe OP przybliża nam istotę miłości poprzez rzeczową i zjadliwą dla każdego analizę wypowiedzi najwybitniejszych filozofów i teologów, którzy na przestrzeni wieków podejmowali tę tematykę.
Byli nimi chociażby Platon, Arystoteles, święci Ewangeliści Mateusz i Jan, święty Tomasz z Akwinu czy też  święty Jan od Krzyża.

Druga jest zaś studium etyczno-filozoficznym.
Niekiedy bardzo schematycznym i prostym, aczkolwiek w swej głębie wręcz porażającym.
Przynajmniej mnie.

Wojtyła w swej książce przybliża między innymi istotę ludzkiej miłości.
Jej piękno i dynamizm.

Kto chce lepiej zrozumieć istotę ludzkiej miłości, a tym samym i samego siebie, powinien koniecznie po tę książkę sięgnąć.
Nie czas i nie miejsce jednak by robić tutaj jej streszczenie.


Ostatnio ponownie wróciła do mnie myśl, która przy lekturze Miłość i odpowiedzialność zachwyciła mnie i uświadomiła mi dlaczego warto kochać i być kochanym.
CZŁOWIEK BEZ MIŁOŚCI NIE JEST CZŁOWIEKIEM TYLKO JEGO KARYKATURĄ.

Czyż to zdanie nie poraża swą głębią i prostotą?
Czyż nie zmusza nas poniekąd do wzmożonej refleksji, do wysiłku intelektualnego?

Parafrazując można by rzec, że kto nie kocha i nie jest kochanym nie może być w pełni sobą.
Nie może doświadczyć pełni swojego człowieczeństwa.
Nie może być szczęśliwy i spełniony.

Dlaczego?
Otóż człowiek nie może normalnie żyć i funkcjonować bez miłości.
Tak samo jak nie może żyć bez powietrza czy jedzenia i picia.

Nie może się rozwijać, stoi w miejscu.
Ba, można by nawet powiedzieć, że pogrąża się w autodestrukcji.

Kochajmy zatem i pozwólmy się kochać.
Szukajmy tego co ponadczasowe i nieprzemijające.
Nie zadowalajmy się substytutami miłości.

Orgazm, choć przyjemny trwa tylko chwile.
Jest ulotny.

początek

Dziś zaczynam realizować pomysł, który od jakiegoś czasu chodził mi po głowie. ZACZYNAM PISAĆ BLOGA. 

Braterstwo... to pierwsza sensowna nazwa, która przyszła mi na myśl i mogłem jej użyć jako tytułu mojego bloga.
Ucieszyłem się tym nawet, gdyż słowo to jest dla mnie ważne i ma swoją głębię.
Odnosi się też bardzo konkretnie do tematyki, którą będę tutaj poruszał. 

Braterstwo oznacza dla mnie więzy krwi i więzy duchowe. 
Swoiste pokrewieństwo, niekoniecznie bezpośrednio związane z rodziną.

Jestem gejem, który do tego stwierdzenia potrzebował wielu lat.
Wielu, bo ponad 30-stu.
O tym, że jestem homoseksualny wiedziałem prawie od zawsze.
Aczkolwiek moje katolickie wychowanie i wszelkiego rodzaju społeczne uwarunkowania nie pozwoliły mi długo na odnalezienie siebie.
Na akceptację mojej inności i piękna.

Nie, to nie ze względu na strach.
Powodem była właśnie moja wiara i dość jednak ortodoksyjne wychowanie. 

I głównie o tym będzie ten blog.
O mojej drodze, dojrzewaniu i codzienności.
Siłą rzeczy przeplatać się tu będzie moja historia z moją teraźniejszością.

Jeżeli masz do tego cierpliwość i jesteś zainteresowany/zainteresowana, zapraszam zaglądaj tu.