uogólnienia

Wszelkie uogólnienia uważam za krzywdzące.
To swoistego rodzaju wygodnictwo.
Prymitywna metoda funkcjonowania.
Ocena świata i ludzi.

Myślenie, czasem boli.
Tak jak mój zatruty ząb teraz albo niekiedy mocniej.
Ale podjęty wysiłek intelektualny poszerza horyzonty.
Uszlachetnia i zmienia nas.

Pamiętam jak na początku moich studiów wykładowca metafizyki zadał nam do przeczytania lekturę, którą później trzeba było nam zaliczyć. 
Był to Wstęp do Metafizyki Arystotelesa napisany przez o. Alberta Mieczysława Krąpca OP.
Na pierwszy rzut oka nic wielkiego.

Pewnego jesiennego popołudnia ze zdumieniem czytałem zdanie po zdaniu.
W którymś momencie dotarło do mnie, że właściwie nie rozumiem absolutnie niczego.
Tylko pojedyncze słowa, niekiedy zdania.
Ogólnie jednak nie mogłem uchwycić sensu.

Myślenie mnie wtedy bardzo bolało.
Ba, doprowadziło nawet do płaczu, gdyż inni na moim roku rozumieli, a ja nie.

Siedziałem nad tym całe popołudnie.
W końcu zdobyłem się na dość odważny i nietypowy jak dla mnie krok.
W przypływie desperacji poszedłem do młodszego kolegi z prośbą o pomoc.
A ten w miarę zjadliwy sposób wyjaśnił mi wszystko.

Myślenie niekiedy boli a uogólnienia zabijają.
Nie pozwalają nam bowiem w wolności i prawdzie patrzeć.
Postrzegać zjawisk tego świata i ludzi.
Utwierdzają nas w stereotypach.
Szufladkują.

Spotkana na ulicy przypadkowa blondynka jest od razu głupia.
A sąsiad gej to najgroźniejszy na świecie pedofil i dewiant.
Tymczasem wielokrotnie można spotkać całkiem mądre blondynki i normalnych gejów.

Efektem przebrnięcia przez lekturę Wstępu o. Krapca OP, było to że później znacznie łatwiej przychodziło mi zmaganie się dziełami innych filozofów i teologów.
Chociażby Bergsona, Heideggera czy świętego Tomasza z Akwinu. 

Rodzące się w bólu moje myślenie przyniosło owoc.
Z dnia na dzień stawałem i staję się kimś nowym.
Wszak codziennie się czegoś nowego uczę.

A z uogólnieniami walczę.
Także z tymi pojawiającymi się i w moim myśleniu.
Staram się bowiem zawsze być jak najbardziej obiektywny i rzeczowy.
Choć zapewne nie zawsze mi to wychodzi.

Ot, słabość ludzka.