mąż gej

"Mąż gej" to ciekawy fenomen.
Dopóty nie zetknąłem się z tym problemem osobiście, dopóki nie zastanawiałem się nad nim zbyt wiele.
Właściwie to wcale.
Teraz to się zmieniło.
I to nie bez powodów.

Otóż ów facet, którego ostatnio poznałem i w nim się zakochałem to właśnie "mąż gej".
Choć trzeba by to jednak doprecyzować.
Bo to "mąż gej" i "tata gej".
Na etapie rozstawania się ze swoją żoną.

Muszę przyznać, że naprawdę dobry z niego mąż i jeszcze lepszy tata.
Troskliwy, wyrozumiały, pełen empatii.
Gdy jednak trzeba także stanowczy i konsekwentny.
Sam mogłem się już o tym przekonać.
Byliśmy już z jego córką razem  na spacerze.

Parę dni temu czytałem bloga poświęconego temu problemowi.
Nie będę go tu przytaczał, bo jego poziom jest żenujący, momentami wręcz prymitywny.
Jego autorką jest sfrustrowana kobieta.
Ex-żona "męża geja".
Kobieta, która w gruncie rzeczy nie potrafi zobaczyć niczego więcej poza własne ego.
Ani tym bardziej zrozumieć. 

Nie mówię, że taka kobieta nie ma powodów do bycia wściekłą czy rozgoryczoną.
Zawiedziona miłość, nie zrealizowane nadzieje zawsze bolą.
I to cholernie.
No bo jak tu czuć się inaczej, gdy uświadomi się sobie, że nigdy nie było się prawdziwie kochaną ani pożądaną.

Ogromny ból.
Obniżona samoocena.
Wręcz poniżenie.

Nie dziwi zatem złość.
Co więcej, w tym kontekście jest nawet dość zrozumiała.

Ale gdzie przebaczenie?
Skoro się kocha czy też się kochało, czyż nie powinno się umieć przebaczyć a nie ziać nienawiścią?

Poza tym w każdej sytuacji warto zobaczyć dobre strony.
I pozwolić odejść.
Z godnością przyjmując bolesną prawdę.
Na początku to pewnie mega trudne.
Ale przecież co nas nie zabije, to nas wzmocni.

Według mnie lepiej się w takich sytuacjach pokojowo rozstać niż dalej żyć w kłamstwie.
Niż udawać, że wszystko jest ok, że seks jest zajebisty.

Ważne jest, by w życiu dostrzegać różne niuanse.
Odcienie szarości, a nie tylko biel i czerń.
Mamy wtedy szansę, by nie ranić siebie bezlitośnie ani siać spustoszenia.

W żadnym wypadku nie chcę tu usprawiedliwiać "mężów gejów".
W moim mniemaniu są bowiem winni, iż kobiety, którym kiedyś nie do końca szczerze wyznawali miłość a później poślubiali, cierpią i nie potrafią się pozbierać.
Próbuję ich jedynie zrozumieć.
W całej tej historii i oni są ofiarami.

Wydaje mi się, że istotny jest tu szerszy kontekst.
Tak jak zresztą wszędzie.
Nazwijmy go społeczno-kulturowy.

Mam wrażenie, że to właśnie nasze homofobiczne społeczeństwo i rodziny popychają wielu młodych mężczyzn do poszukania sobie żon i życia "w ukryciu".
Odkrywając swoją homoseksualność, boją się oni bowiem braku akceptacji i pogardy.

Nie, to nie jest pójście na łatwiznę.
Bynajmniej nie zawsze.

Dlaczego?
Otóż ci młodzi mężczyźni  niejednokrotnie nie są nawet świadomi, tego co robią.
A krzywdzą poślubiane przez siebie kobiety i w gruncie rzeczy samych siebie.
Wydaje im się, że wybierają "mniejsze zło", mając nadzieję, że fascynacje męskim ciałem są tylko chwilowe i nie zbyt głębokie.

Niestety z biegiem czasu okazuje się, że taki sposób myślenia był bardzo naiwny.
I wtedy pękają.
Nie potrafią bowiem dalej żyć w kłamstwie nie będąc szczęśliwym nawet z najcudowniejszą kobietą.



Zawsze wolałem prawdę od kłamstwa. 
Klarowne sytuacje niż udawanie.
Niejednokrotnie przez to cierpiałem.
I to bardzo.
Ale taka jest czasami cena, którą trzeba nam zapłacić.

By pójść dalej.
By się rozwinąć.
By być szczęśliwszym.